سال سخت به آخر رسید؛‌ سالی که انتظار بشر برای صلح و آرامش و عدالت را بازهم به تعویق انداخت و حوادث و رخدادهایی تلخ و تکان دهنده رقم زد. سالی که شاید درست ترین عنوان برایش «سال زورگویی با وعده صلح گرایی» باشد. این سال، برای ایران و غرب آسیا نیز تحفه‌ای غیر از ویرانی و ترس و تجاوز نداشت.

آمارهای تازه جهانی نشان می‌دهد با وجود دهه‌ها شعار برابری جنسیتی، زنان هنوز سهمی ناعادلانه از درآمد، دستمزد و قدرت اقتصادی در غرب دارند؛ شکافی ساختاری و پرهزینه.

انباشت تدریجی طلا توسط بریکس و شرکای آن، نشانه فروپاشی فوری دلار نیست؛ اما هشداری راهبردی درباره تزلزل اعتماد جهانی به نظم مالی تحت رهبری آمریکاست.

اگر دولت پزشکیان به‌دنبال جراحی‌های بزرگ اقتصادی است، نخستین جراحی باید در درون خود دولت انجام شود: پاک‌سازی مجاری تعارض منافع، کارآمدسازی مدیریت‌ها، شفاف‌سازی فرآیندهائو ایجاد سازوکارهای پاسخ‌گویی واقعی. اگر دولت مداوم مشکلات را به «منتفعان وضع موجود» یا «مداخلات کانون‌های قدرت» ارجاع دهد ناخواسته این پیام را مخابره می‌کند که در مدیریت اصلاحات ناتوان است.

دیدار ترامپ و نتانیاهو نه نقطه آغاز صلح، بلکه بازتولید پروژه‌ای خطرناک برای مدیریت بحران از مسیر تهدید، اشغال و فریب بود؛ پروژه‌ای که با پوشش آتش‌بس، حقوق بشر و مذاکره، امنیت منطقه و وحدت ملت‌ها را هدف گرفته و بیداری راهبردی را به ضرورتی فوری بدل می‌سازد.