سفر نتانیاهو به واشنگتن همزمان با مذاکرات ایران و آمریکا، صرفاً یک دیدار سیاسی نیست؛ بلکه تلاشی هدفمند برای اثرگذاری بر چارچوب مذاکره ترامپ است. برجسته‌سازی گزینه جنگ، بیش از آنکه نشانه تصمیم فوری نظامی باشد، ابزار فشار برای سفت‌تر کردن متن توافق و محدودسازی دامنه امتیازدهی است.

در حالی که آمریکا همزمان با مذاکرات هسته‌ای بر طبل گزینه نظامی می‌کوبد، افشاگری وزیر خارجه ترکیه درباره جنگ 12 روزه، واقعیتی متفاوت را آشکار می‌کند؛ هراس واشنگتن از پاسخ ایران و ترجیح جنگ ادراکی به تقابل واقعی، نشانه‌ای از فرسایش راهبرد تهدید است.

تصمیمات اخیر کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی درباره کرانه باختری، فراتر از یک اقدام مقطعی، نشانه تثبیت راهبردی است که هدف آن پایان‌دادن به هرگونه راه‌حل سیاسی است. این مصوبات مرز میان اشغال موقت و الحاق دائمی را محو کرده و واقعیت میدانی جدیدی خلق می‌کند که تنها با منطق قدرت تعریف می‌شود.

اسماعیل بقایی سخنگوی وزارت امور خارجه با تأکید بر نقش مکمل دیپلماسی و میدان در تأمین منافع ملی ایران اعلام کرد: تقویت توان دفاعی و نظامی کشور یک اصل بازدارنده است و نیروهای مسلح با بهره‌گیری از تجربه‌های اخیر، به‌طور مستمر در حال ارتقای ظرفیت‌های دفاعی هستند.

فضای کنونی پیرامون ایران و آمریکا بیش از آنکه صحنه آمادگی برای جنگ باشد، میدان عملیات ادراکی و فشار روانی است. تحرکات نظامی و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای همزمان با فعال بودن مسیر مذاکره، نشان می‌دهد که تهدید، کارکرد چانه‌زنی پیدا کرده است.