همزمانی ژست نظامی واشنگتن با پیام‌های آشکار درباره «فشار معیشتی» بر ایرانیان نشان می‌دهد معادله اصلی آمریکا نه جنگ مستقیم، بلکه مهندسی فرسایش اقتصادی و اجتماعی است. آرایش ناوها بیش از آنکه مقدمه درگیری باشد، ابزار چانه‌زنی برای تحمیل مطالبات حداکثری در میز مذاکره است.

نشست اخیر کنفرانس امنیتی مونیخ بیش از آنکه تریبون گفت‌وگو برای امنیت جهانی باشد، صحنه بروز شکاف‌های عمیق آتلانتیکی، بازتولید رویکردهای مداخله‌گرایانه و اصرار بر نظامی‌گری بود؛ نشانه‌ای روشن از بحران کارآمدی نظم موجود و ضرورت بازتعریف قواعد بازی در نظام بین‌الملل.

در صحنه سیاست امریکا، ظاهرا لیندسی گراهام همراه وفادار است، اما پشت پرده، پدرخوانده ای است که می خواهد رهبر جمهوری خواهان به نظر برسد؛ ترامپ را تحریک می کند، صحنه را می چیند و دشمن را قاب می کند، در حالی که قهرمان خیال می کند محور مطلق است.

امیرسرلشکر موسوی رییس ستاد کل نیروهای مسلح در پاسخ به اظهارات سخیف رییس جمهور آمریکا که روز گذشته عنوان شد،گفت: سخنان ترامپ سبک‌سرانه است؛ اگر جنگ می‌خواهد، وارد نبرد عبرت‌آموز شود تا دیگر عربده‌کشی نکند.

در پشت صحنه ترامپیسم، یک «پدرخوانده» در حال قدرت‌گیری است؛ چهره‌ای که بی‌آنکه در رأس رسمی حزب باشد، مسیر تصمیم‌ها را جهت می‌دهد و می‌کوشد قهرمان صحنه را هدایت کند. نقشی که می‌تواند اتحاد را به تقابل بدل کند.