رئیس‌جمهور گفت: در دولت چهاردهم قطعاً اجازه داده نخواهد شد که بدون پیش بینی منابع مالی لازم و همچنین رعایت اولویت‌بندی و در نظر گرفتن نیازهای ضروری و اساسی مردم، پروژه‌ای در کشور آغاز شود.

تلفیق رویکرد دولت پزشکیان در جذب حداکثری با مشی مجلس شورای اسلامی در طرد تندروی، صدای رسای ایرانمقتدر را درجهان پژواک می‌دهد. ایرانی که در سیاست داخلی اهل وفاق و توافق سازی و در روابط خارجی اهل میدان و مذاکره برای قدرت سازی است.

فرمانده کل ارتش در پیام‍‌های جداگانه، کسب رای اعتماد از مجلس شورای اسلامی را به وزیران دولت چهاردهم تبریک گفت و آمادگی ارتش جمهوری اسلامی ایران برای تقویت تعاملات دو جانبه درحوزه ها و تخصصهای مختلف با ظرفیت‍‌های در اختیار را اعلام کرد.

سخنگوی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح گفت که «مصاف» یک سلاح انفرادی جدیدی است که قرار است به تدریج جایگزین سلاح «ژسه» بشود.

صنایع نظامی نه صرفا یک رویکرد اقتصاد بلکه ساختاری با زنجیره‌ای از دستاوردهای اقتصادی، سیاسی، امنیتی ، دیپلماتیک است که نبود آن هزینه‌های سنگینی را به‌ویژه برای ایرانی که در موقعیتی استراتژیک و ژئو اکونومیک قرار گرفته، در پی دارد.

رئیس شورای راهبردی روابط خارجی در پیامی ضمن تبریک انتخاب سیدعباس عراقچی به عنوان وزیر امور خارجه، ابراز امیدواری کرد: وزارت امور خارجه گام‌های موثری در راستای اهداف انقلاب و منافع ملی بردارد.

وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح با اشاره به برنامه‌های پیشنهادی خود به مجلس شورای اسلامی، تصریح کرد: ان شاء الله سیر پیشرفت‌های دفاعی با هدف بازدارندگی فعال با قدرت ادامه خواهد داشت.

بازی دوگانه آمریکا و رژیم اسرائیل در ماجرای توافق آتش‌بس غزه با هدف کاهش فشارهای بین‌المللی و ادامه جنگ صورت می‌گیرد. نمایش دموکرات‌ها برای صلح خواهی، ابزاری برای داشتن دست بالاتر در رقابت‌های انتخاباتی است. شروط ناممکن تل آویو، تاکتیک نخ نما برای ادامه نسل کشی در غزه است.

عباس عبدی گفت: همان روزی که وزیران را معرفی کرد یک سری به شکل نابخردانه‌ای شروع به اعتراض کردند. البته این اعتراض‌ها بد نبود؛ به شرطی که آگاهانه و با هدف کمک به پزشکیان بود. ولی اگر با هدف این بود که این که غلط است و باید جلویش بایستیم، که برخی از این زاویه بود، معلوم است که متوجه نیستند سیاست چیست و چگونه باید باشد.

با کابینه‌‌‌ای که رأی اعتماد مجلس دوازدهم را کسب کرده می‌توان به شکل گیری یک فرهنگ سیاسی "همدست" اما نه "یکدست" امید داشت. حاکمیت یکدست، غیر از نارضایتی مردم، سرخوردگی نخبگان و واگرایی فعالان متکثر سیاسی نتیجه‌‌‌ای رقم نزد. با الگوی "حاکمیت همدست و هم افزا" قوای سیاسی در چارچوب اصول فکری خود فعالیت می‌کنند اما در مقام عمل، نوعی هماهنگی با دیگری هم دارند.